The Adolescent

by Fyodor Dostoevsky

The narrator and protagonist of Dostoevsky’s novel The AdolescentThe Adolescent (first published in English as A Raw YouthA Raw Youth) is Arkady Dolgoruky, a naive 19-year-old boy bursting with ambition and opinions. The illegitimate son of a dissipated landowner, he is torn between his desire to expose his father’s wrongdoing and the desire to win his love. He travels to St. Petersburg to confront the father he barely knows, inspired by an inchoate dream of communion and armed with a mysterious document that he believes gives him power over others. This new English version by the most acclaimed of Dostoevsky’s translators is a masterpiece of pathos and high comedy.

BUY NOW

Paperback, 580 pages

Published December 7th 2004 by Vintage (first published 1875)

tags: unfinished, psychology, novels, cultural, literary fiction, classics, literature, 19th century, russia, russian literature, fiction

Book Quotes

“Всякие это люди; не сообразишь, какие люди; и большие и малые, и глупые и ученые, и даже из самого простого звания бывают, и всё суета. Ибо читают и толкуют весь свой век, насытившись сладости книжной, а сами все в недоумении пребывают и ничего разрешить не могут. Иной весь раскидался, самого себя перестал замечать. Иной паче камене ожесточен, а в сердце его бродят мечты; а другой бесчувствен и легкомыслен и лишь бы ему насмешку свою отсмеять. Иной из книг выбрал одни лишь цветочки, да и то по своему мнению; сам же суетлив и в нем предрешения нет. Вот что скажу опять: скуки много. Малый человек и нуждается, хлебца нет, ребяток сохранить нечем, на вострой соломке спит, а все в нем сердце веселое, легкое; и грешит и грубит, а все сердце легкое. А большой человек опивается, объедается, на золотой куче сидит, а всё в сердце у него одна тоска. Иной все науки прошел — и все тоска. И мыслю так, что чем больше ума прибывает, тем больше и скуки. Да и то взять: учат с тех пор, как мир стоит, а чему же они научили доброму, чтобы мир был самое прекрасное и веселое и всякой радости преисполненное жилище? И еще скажу: благообразия не имеют, даже не хотят сего; все погибли, и только каждый хвалит свою погибель, а обратиться к единой истине не помыслит; а жить без бога — одна лишь мука. И выходит, что чем освещаемся, то самое и проклинаем, а и сами того не ведаем. Да и что толку: невозможно и быть человеку, чтобы не преклониться; не снесет себя такой человек, да и никакой человек. И бога отвергнет, так идолу поклонится — деревянному, али златому, аль мысленному. Идолопоклонники это всё, а не безбожники, вот как объявить их следует. Ну,”

― Fyodor Dostoevsky

“كنت أجهل جهلا مطلقا هل يجب عليّ أن أحمر خجلا أو أن أشمخ انتصارا، لأنني قمت بواجبي. ولو كنت ذا تجربة أوسع لأدركت أن أي شك حول مثل هذا الأمر يشير إلى نتيجة سيئة”

― Fyodor Dostoevsky

“إنه رجل قاتم المزاج، كثير الشك، قد يكون طيبا، ليكن. ولكنه ميال كثيرا إلى رؤية الشر في كل شيء (هنا على الأقل يشبهني تماما!). وهو يحترم النبل احتراما شديدا، أعترف بهذا أيضا وأراه، ولكنني أعتقد أن هذا الاحترام لا يتعدى نطاق المثل الأعلى آه! هو ميال إلى الندم، وهو ينحى على نفسه باللائمة دائما، ويلعن نفسه طول حياته بغير انقطاع ولكنه لا يُصلِح حاله أبدا وهو هنا أيضا يشبهني على كل حال. في رأسه ألف وهم من الأوهام، وألف معنى من المعاني الزائفة، ولكن ليس له فكرة واحدة! يسعى إلى المآثر الكبرى، لكنه لا يزيد على أن يراكم دناءات فوق دناءات”

― Fyodor Dostoevsky

“اسمح دائما للناس أن يكذبوا قليلا. هذا شيء بريء. بل اسمح لهم أن يكذبوا كثيرا. فأنت بذلك تبرهن أولا على رقة شعورك وأنت بذلك تحصل ثانيا على حق الكذب أيضا: فائدتان كبيرتان في آن واحد”

― Fyodor Dostoevsky

“ميزتك أنك تحب الكلام في أمور مجرد يا آندري بتروفيتش. فهذه سمة من سمات الأنانية، فالأنانيون وحدهم يحبون أن يتكلموا في الأمور المجردة”

― Fyodor Dostoevsky

“«Emigrai», proseguì, «e non rimpiangevo nulla di quello che mi ero lasciato dietro. Fino a quando vi ero rimasto, avevo servito la Russia per quanto era nelle mie forze; dopo averla lasciata continuavo egualmente a servirla, soltanto per il fatto che avevo ampliato la mia idea. Ma, servendola in questo modo, la servivo assai più che se fossi stato soltanto un russo, analogamente a come il francese era allora soltanto un francese e il tedesco un tedesco. In Europa questo ancora non lo capiscono. L'Europa ha creato i nobili tipi del francese, dell'inglese, del tedesco, ma del suo uomo futuro essa non sa ancora quasi nulla. E, a quanto sembra, per adesso non vuole saperne nulla. E si capisce: essi non sono liberi, mentre noi siamo liberi. Soltanto io in Europa, con la mia malinconia russa, ero libero. «Prendi nota, amico mio, di una stranezza: ogni francese può servire non soltanto la sua Francia, ma anche l'umanità, alla sola condizione di rimanere soprattutto un francese; lo stesso l'inglese e il tedesco. Il russo soltanto, anche nel nostro tempo, cioè assai prima che sia stata tirata la somma generale, è stato già dotato della capacità di diventare maggiormente russo precisamente solo quando egli è più europeo. È appunto questa la caratteristica che più essenzialmente ci distingue da tutti gli altri e da nessun'altra parte al mondo, a questo riguardo, le cose stanno come da noi. Io, in Francia, sono un francese, con un tedesco sono un tedesco, con un greco antico sono un greco e con ciò stesso sono al più alto grado russo. Con ciò stesso sono un autentico russo e servo maggiormente la Russia, perché ne propugno il pensiero principale. Io sono il pioniere di questo pensiero. Allora ero emigrato, ma avevo forse abbandonato la Russia? No, continuavo a servirla. Mettiamo pure che in Europa io non facessi nulla, mettiamo pure che mi recassi laggiù, soltanto per vagabondare (e io sapevo che mi recavo laggiù soltanto per vagabondare), ma era sufficiente anche il fatto che mi recavo laggiù, con il mio pensiero e la mia coscienza. Avevo portato laggiù la mia malinconia russa. Oh, non era soltanto il sangue di allora a spaventarmi, e nemmeno le Tuileries, ma tutto quello che doveva seguire. È destino che essi si battano ancora a lungo perché essi sono ancora troppo tedeschi e troppo francesi e non hanno ancora portato a termine il loro compito in questi ruoli. E mi addolorano le distruzioni che avverranno per tutto questo tempo. Al russo l'Europa è altrettanto cara della Russia: gli è cara ogni pietra di essa. L'Europa è la nostra patria altrettanto che la Russia. Oh, di più! Non si può amare la Russia più di quanto la ami io, ma non mi sono mai rimproverato per il fatto che Venezia, Roma, Parigi, i tesori delle loro scienze e delle loro arti, mi sono più cari della Russia. Oh, ai russi sono care queste vecchie pietre straniere, questi miracoli del vecchio mondo del Creatore, queste schegge di sacri miracoli; e ciò ci è addirittura più caro che a loro stessi!”

― Fyodor Dostoevsky

“إنني أعرف شيئا واحدا لا أكثر: هو أن الضحك أضمن مقياس تعرف به النفس. انظروا إلى الأطفال: إنهم وحدهم يحسنون الضحك إحسانا تاما، وهذا هو السبب في أن المرء لا يستطيع أن يقاوم فتنتهم إن الطفل البكّاء كريه إلى نفسي، أما الطفل الذي يضحك ويبتهج فإنه شعاع من الجنة وإطلالة على المستقبل الذي سيصبح فيه الإنسان آخر الأمر طاهرا طهارة طفل، ساذجا سذاجة طفل”

― Fyodor Dostoevsky

“ولكن فكرة هذا الزواج بها كانت بلغت من قوة النفاذ إلى كياني كله أنني رغم اندهاشي من أن يستطيع لامبيرت تصديق هذا الخيال، قد اندفعتُ أنا نفسي إلى تصديقه تصديقا لا سبيل إلى مقاومته، دون أن أفقد، خلال لحظة واحدة، شعوري بأن هذا أمر لا يمكن تحقيقه طبعا. لا أدري كيف أمكن أن يجتمع كل هذا في نفسي معا”

― Fyodor Dostoevsky

“إن النساء الروسيات تدبّ إليهن الدمامة بسرعة، وينقضي جمالهن، ولا شك في أن هذا لا يرجع إلى خصائص في طبيعة الجنس الروسي فحسب، وإنما يرجع أيضا إلى أن النساء الروسيات يعرفن كيف يندفعن في الحب بتفانٍ إذا أحبت المرأة الروسية، فإنها تهب كل شيء دفعة واحدة: تهب اللحظة والمصير، الحاضر والمستقبل: إنهن لا يستطعن الاقتصاد والتوفير، إنهم لا يدخرن. فسرعان ما ينتقل جمالهن إلى من يحببن هاتان الخدان الخاسفتان هما أيضا جمال انتقل إليّ، من أجل متعة قصيرة”

― Fyodor Dostoevsky

“Unë mendoj kështu: kur qesh një njeri, nuk shihet dot me sy! Se të qeshurit ia bën më të theksuar vulgaritetin njeriut, i theksohet diçka poshtëruese, ndonëse vetë personi as që dyshon ndonjëherë për këtë. Se as këtë s’e dimë: çfarë shpreh fytyra jonë kur flemë? Dikujt i shpreh mençuri, një tjetri i shpreh banalitet, deri idiotësi, një i tretë kur fle, duket qesharak. Nuk di nga se vjen; ajo që desha të them është se si në rastin e parë, ashtu edhe në të dytin personi nuk di asgjë. Ka shumë që nuk dinë të qeshin, ndonëse këtu dija s’para hyn në punë; të qeshurit është dhunti, s’ke si e rregullon. Diçka edhe e arrin, duke i mposhtur brenda vetes instinktet e këqija, por fare pak. Shumëkush e tregon veten si në pëllëmbë të dorës kur qesh. Kurse mua deri edhe e qeshura e mençur më është e pështirë. Them se kërkesa e parë për të qenë e qeshura ashtu si duhet, është të qenit i sinqertë. Po ku e gjen atë te njerëzit? Të qeshurit e sinqertë parashikon mposhtjen e ligësisë, po pse e lehtë është kjo? Ndaj dhe jo rrallë njerëzit qeshin me ligësi. Kur shoqërohet nga sinqeriteti dhe privohet nga ligësia, të qeshurit del i gëzueshëm, i ëmbël, por ku e gjen gëzimin dhe ëmbëlsinë ndër njerëzit? Se të qenit i gëzuar është tipari më i shquar i njeriut! Por ndodh edhe kështu: orvatesh dhe jo pak të zbërthesh një karakter dhe s’ia arrin dot, mjafton që njeriu të qeshë, dhe karakteri i tij të hapet si në pëllëmbë të dorës. Kuptohet, kur të qeshurit është i sinqertë. Njeriu di të qeshë me zemërmirësi vetëm atëherë, kur ka zhvillim ngjarjesh lumturuese. Nuk e kam fjalën për nivelin e zhvillimit mendor të njeriut, po flas për shpalosjen e karakterit të tij përmes të qeshurit, për tërësinë e vetive si njeri. As heshtja, as të qarët, as të folurit, as të emocionuarit nga veprimet fisnike të të tjerëve nuk arrijnë dot ta tregojnë njeriun aq sa e tregon të qeshurit. Qesh mirë, domethënë, është i mirë! Në iu rëntë në sy qoftë edhe një gram marrëzie në të qeshurit e tjetrit, dijeni, ky njeri s’e ka të theksuar dinjitetin vetjak. Qoftë edhe kjo: dikush prej natyre është tejet i komunikueshëm, por ju duket disi banal e deri i lëshuar në sjelljen me njerëzit, dijeni se është natyrë vulgare; në rast se ju bie në sy në sjelljen e tij diçka fisnike, dijeni se o shtiret, o e ka të huazuar nga të tjerët. Ky njeri me kalimin e kohës ka për të ndryshuar për keq! Një i tillë mund të kapet pas “të dobishmes”, por ciniken do ta flakë pa pikën e keqardhjes, ashtu si këmbejnë njëra – tjetrën edhe shkulmet rinore, frelëshuara të të qeshurit të tij të ngazëllyer.”

― Fyodor Dostoevsky

“Și-n fond, ce erau toate aceste probleme? Oare nu o grijă fictivă pe care eu însumi o spoream?”

― Fyodor Dostoevsky

“Există amintiri dureroase, dragul meu, care pricinuiesc o adevărată suferință; aproape fiecare are asemenea amintiri, numai că oamenii le dau uitării; dar se-ntâmplă că, pe neașteptate, și le amintesc chiar numai într-un singur detaliu, și-apoi nu se mai pot elibera.”

― Fyodor Dostoevsky

“وطرد مكسيم إيفانوفيتش الأيتام من البيت، لا حبا بالشر فحسب، بل لأن المرء في بعض الأحيان يجهل هو نفسه سبب عناده وإصراره على فكرته”

― Fyodor Dostoevsky

“Zâmbi distrat și, în mod straniu, porni spre coridor de parcă m-ar fi condus, evident, neobservând ce face. -Își doresc numai bine, Kraft, i-am spus eu pe când coboram scara. -Așa să fie, îmi răspunse el ferm. -La revedere! -Și asta e posibil. Îmi amintesc ultima lui privire cu care m-a condus...”

― Fyodor Dostoevsky

“Nu înțeleg cum, fiind stăpânit de o idee căreia i se supun pe deplin mintea și inima dumitale, mai poți trăi cu altceva în afara acestei idei.”

― Fyodor Dostoevsky

“Otra cosa rara: si alguna vez me pongo a desarrollar una idea en la que creí, casi siempre, al final de mi alegato, yo mismo dejo de creer en ella.”

― Fyodor Dostoevsky

“Amigo mío, permite siempre a los hombres mentir un poco, es de lo más inocente. Incluso déjalos mentir mucho. primeramente, así demostrarás tu delicadeza; por otra parte, en cambio, te dejarán mentir a ti: dos enormes ventajas que adquieres a la vez. Que diable!”

― Fyodor Dostoevsky

“Simplicity, cher enfant, is in reality the deepest cunning.”

― Fyodor Dostoevsky

topics: Cunning, Simplicity

“Hablando de una manera general, lo mejor es no hacer nada en absoluto. Uno tiene por lo menos la conciencia tranquila, puesto que no ha participado en nada.”

― Fyodor Dostoevsky

“Y como no se me ha pedido mi opinión en el momento de la creación del mundo, me reservo el derecho a pensar lo que me parezca.”

― Fyodor Dostoevsky

Fyodor Dostoevsky

Fyodor Mikhaylovich Dostoyevsky was a Russian writer, essayist and philosopher, perhaps most recognized today for his novels Crime and Punishment and The Brothers Karamazov.

Dostoyevsky's literary output explores human psychology in the troubled political, social and spiritual context of 19th-century Russian society. Considered by many as a founder or precursor of 20th-century existentialism, his Notes from Underground (1864), written in the embittered voice of the anonymous "underground man", was called by Walter Kaufmann the "best overture for existentialism ever written."

His tombstone reads "Verily, Verily, I say unto you, Except a corn of wheat fall into the ground and die, it abideth alone: but if it die, it bringeth forth much fruit." from John 12:24, which is also the epigraph of his final novel, The Brothers Karamazov.
... Show more

Get Bible verse every day in your inbox

Read on Mobile

Most Searched

Today

7 Days

30 Days

The Adolescent

BUY NOW

Book Quotes

Fyodor Dostoevsky

Group of Brands