“- Ka minuta që e ndien praninë e harmonise së përjetshme, dhe e shikon qartë që e ke arrirë. Nuk është tokësore, domethene, njeriu, si qenie tokesore që është, këtë s'ka si e arrin. Duhet shndërruar fizikisht ose duhet vdekur. Është ndjenjë e qartë, e padiskutueshme, sikur e ndien tërë natyren dhe thua: "Po, kjo është e vërtetë, është diçka e mirë". Nuk është vetëkenaqesi, është vetëm ngazellim. Ju asgjë nuk falni, sepse s'keni ç'të falni. Ju nuk është që dashuroni, kemi të bëjmë me diçka më të lartë! Të tmerron qartesia dhe ngazellimi! Në zgjaste sadopak, shpirti s'e mban dot, duhet të zhduket. Në ato pesë sekonda rroj jetën, ia vlen të japesh jetën për to. Që të durosh deri dhjetë sekonda , duhet transformuar fizikisht. Them se njeriu nuk duhet të linde më. Ç'duhen fëmijët, ç'duhet zhvillimi, kur synimi është arritur? Në ungjill thuhet se të dielave njerëzit nuk do të lindin, do jene si engjejt e perendise. S'i thuhet kot. Gruaja si, po lind?”
Be the first to react on this!
Fyodor Mikhaylovich Dostoyevsky was a Russian writer, essayist and philosopher, perhaps most recognized today for his novels Crime and Punishment and The Brothers Karamazov.
Dostoyevsky's literary output explores human psychology in the troubled political, social and spiritual context of 19th-century Russian society. Considered by many as a founder or precursor of 20th-century existentialism, his Notes from Underground (1864), written in the embittered voice of the anonymous "underground man", was called by Walter Kaufmann the "best overture for existentialism ever written."
His tombstone reads "Verily, Verily, I say unto you, Except a corn of wheat fall into the ground and die, it abideth alone: but if it die, it bringeth forth much fruit." from John 12:24, which is also the epigraph of his final novel, The Brothers Karamazov.