Inspirational Quotes by Thomas Carlyle
“No magic Rune is stranger than a Book. All that Mankind has done, thought, gained or been: it is lying as in magic preservation in the pages of Books. They are the chosen possession of men.”
“Imperfection clings to a person, and if they wait till they are brushed off entirely, they would spin for ever on their axis, advancing nowhere.”
“Did I not feel charmed at those truly genuine expressions of nature, which, though but little mirthful in reality, so often amused us?”
“منذ هذه اللحظة وللشمس والقمر والنجوم أن تمضى فى مداراتها، أما أنا فلم أعد أميز الليل من النهار، ﻷن العالم كله صار فى نظرى عدما.”
“I sometimes cannot understand how she can love another, how she dares love another, when I love nothing in this world so completely, so devotedly, as I love her, when I know only her, and have no other possession.”
“أنا أُعظّم الدين وأُجلّه كما تعلم، وأعتقد أنه السند الأقوى للنفوس الوانية، والمورد العذب للقلوب الصادية(الظمأى) ولكن. . . قل لي بربك، أيستطيع أن يكون كذلك للنفوس كلها؟ أجل بصرك في هذا العالم الفسيح تجد ملايين من الناس ما أجدى الدين ولن يجدي عنهم شيئًا، سواء أُوعِظوا به أم لم يوعظوا. ألم يقل المسيح نفسه إن الذين وهبهم الله له سيكونون معه؟ فليت شِعري، ما حالي إذا كان الله قد استخلصني لنفسه، ولم يهبني له كما يُحدّثني بذلك قلبي؟”
“Today I raised your letter hastily to my lips, and it set my teeth on edge.”
topics: letters
“do they know when we are well and happy? do they know when we recall their memories with the fondest love? In the silent hour of evening the shade of my mother hovers around me; when seated in the midst of my children, I see them assembled near me, as they used to assemble near her; and then I raise my anxious eyes to heaven, and wish she could look down upon us, and witness how I fulfil the promise I made to her in her last moments, to be a mother to her children.”
“Ah, lo que yo sé, lo puede saber cualquiera: mi corazón lo tengo yo solamente.”
“ماذا يفيدني أن أقول اليوم، مع كل تلميذٍ، إن الأرض كرةٌ؟ وهل يحتاج المرء إلا إلى قطعةٍ يسكن إليها في حياته، وإلى حفرةٍ يرتاح فيها بعد مماته؟”
“عمرك الله ما الإنسان وما قيمة تألهه وصلفه؟؟أما تخذله قواه وتخونه عند أمس الحاجة إليها،وضرورة الإعتماد عليها؟؟ أما يشعر عندما يغرقه السرور أو يحرقه الحزن أنه موقوف عند حدوده ومردود إلى إحساسه البارد بكونه ووجوده،على حين يرجو أن يسبح ويفنى في محيط اللانهاية بكبر وصلف؟؟”
“Her şeyi kendimizle, kendimizi de herkesle karşılaştıracak şekilde yaratılmışız bir kere, bundan dolayı mutluluk ve hüznümüz bağlı olduğumuz şeylerden etkileniyor kuşkusuz, bu durumda en tehlikeli şey de yalnızlık. Doğası gereği kendini aşmaya zorlanan, edebiyatın fantastik imgeleriyle beslenen hayal gücümüz, kendimizin en aşağıda bulunduğu bir dizi varlığı sıraya sokuyor, dışımızdaki her şey daha güzel, bizden başka herkes daha mükemmelmiş gibi görünüyor. Ve bu çok doğal bir akış içinde gerçekleşiyor. Bazı şeylerin bizde eksik olduğunu çok sık duyumsuyoruz, eksikliğini duyduğumuz şey de çoğunlukla bir başkasında varmış gibi geliyor bize, sahip olduklarımızın yanı sıra yüceltilen bir parça gönül huzurunu bile ona layık görüyoruz. Böylece şanslı kişinin, yani bizim hayal ürünümüz olan kişinin hiçbir eksiği kalmıyor. Oysa bütün zafiyetlerimiz ve dertlerimizle yolumuzdan sapmadan çalışmaya devam etsek, başkalarının yelkenleri ve kürekleriyle ilerlediği yolda biz dolaşıp zikzaklar çizdiğimiz halde öne geçtiğimizi sıklıkla göreceğiz-ve-elbette insan bunu ancak başkalarıyla aynı konuma gelince veya onların önüne geçince anlayabiliyor.”
“Not what I Have," continues he, "but what I Do is my Kingdom.”
― Thomas Carlyle ,
from Sartor Resartus
“Fool! The Ideal is in thyself, the impediment too is in thyself: thy Condition is but the stuff thou art to shape that same Ideal out of: what matters whether such stuff be of this sort or that, so the Form thou give it be heroic, be poetic? O thou that pinest in the imprisonment of the Actual, and criest bitterly to the gods for a kingdom wherein to rule and create, know this of a truth: the thing thou seekest is already with thee, ‘here or nowhere,’ couldst thou only see!”
― Thomas Carlyle ,
from Sartor Resartus
“الإنسان بالغباء وحسن الهضم يستطيع أن يواجه الكثير من الحياة))”
“وأي دليل أشهر ببراءة الإسلام من الميل إلى الملاذ من شهر رمضان تلجم فيه الشهوات، وتزجر النفس عن غاياتها، وتقرع عن مآربها؟ وهذا هو منتهى العقل والحزم. فإن مباشرة اللذات ليس بالمنكر. وإنما المنكر هو أن تذل النفس لجبار الشهوات، وتنقاد لحادى الأوطار والرغبات. ولعل أمجد الخصال وأشرف المكارم هو أن يكون للمرء من نفسه على نفسه سلطان، وأن يجعل من لذاته لا سلاسل وأغلالا تعيبه وتعتاص عليه إذا هم أن يصدعها، بل حُلِيًّا وزخارف متى شاء فلا أهون عليه من خلعها، ولا أسهل من نزعها. وكذلك أمر رمضان سواء كان مقصودا من محمد معينًا، أو كان وحي الغريزة وإلهامًا فطريًّا فهو والله نعم الأمر”
“Surely of all ‘rights of man’, this right of the ignorant man to be guided by the wiser, to be, gently or forcibly, held in the true course by him, is the indisputablest.”
topics: government
Group of Brands
© 2026 Bibleportal.com All rights reserved.
Thomas Carlyle was a Scottish satirical writer, essayist, historian and teacher during the Victorian era. He called economics "the dismal science", wrote articles for the Edinburgh Encyclopedia, and became a controversial social commentator.
Coming from a strict Calvinist family, Carlyle was expected by his parents to become a preacher, but while at the University of Edinburgh, he lost his Christian faith. Calvinist values, however, remained with him throughout his life. This combination of a religious temperament with loss of faith in traditional Christianity made Carlyle's work appealing to many Victorians who were grappling with scientific and political changes that threatened the traditional social order.